من هنوز هستم

من هنوز هستم. زنده ام و زندگی می کنم. با تمام خوبی ها و بدی ها. تمام تضادها و تناقض ها. روزهای خوب دارم و روزهای بد هم. از شما چه پنهان روزهای خوبم بیشتر از روزهای بدم است. راضی ام از زندگی. ولی هنوز به این فکر میکنم که چیست حاصل تمام این دویدن ها و نرسیدن ها.چیست حاصل این زندگی. این روزها از زندگی بیشتر لذت میبرم تا اینکه بخواهم باهاش بچنگم. شادی ظریفی در اعماق وجودم هست که ماتع از ناراحتی ام است.شاید به این باور رسیده ام که عمر بس کوتاه است و جوانی کوتاه تر.

تبریک به خودم

بالاخره تونستم به دفتر توی خیابان پامنار تهران بخرم. بعد از یازده سال کارتو بازار امسال عزمم رو جزم کرده بودم که حتمن این کارو انجام بدم. شد .خوشحالم خیلی خوشحال. الان تو دفتر خودم هستم. خیلی کیف داره

زن روزهای ابری از تمام دلتنگیهای این روزهای شهرمان سخن می گوید. از تمام آنانی که در زندان هستند و آنانی را که کشتند

 من این شهر را همیشه دوست داشتم . عوض می شد زندگی . عوض می شد شهر . ازش گریزی نبود . شکایتی هم نبود . زندگی می کردیم . با کم و زیادش می ساختیم . می خندیدیم . زیاد . خوبیش این بود . همیشه می خندیدیم . امید داشتیم . همین کافی بود . ابله بودیم ؟ حالا اما همه چیز عوض تر شده . جدی تورم کمرمان را شکسته . می دانی سایه ؟ از بابت خودم نیست که می گویم . کم و کسری ندارم . اما می بینم کمرهایی که هی خم و خم تر می شوند زیر بار زندگی . کمتر می خندم . یک هو وسط خنده هام لال می شوم . بهت زده نگاه می کنم به آدم هایی که دارند دست و پنجه نرم می کنند با زندگی و حالم به هم می خورد .
هوا گرم تر شده یا من این جوری فکر می کنم ؟ کرهء زمین دارد نابود می شود یا تابستان ِ گران ِ آبستن خبرهای بد تهران تنها این همه جهنمی ست ؟ دیگر نا نمی ماند برای خندیدن . مثل کره وا می رویم . با خنده هایی که می ماسد یک هو روی لب هامان به پلیس هایی نگاه می کنیم که دارند دختر و پسری را می برند . لذت دیدن تئاتر از یادمان می رود .
این خیابان ها ، هر کدامش یک خاطره ای را زنده می کند . امان از این خیابان های لعنتی تهران که این جا بود که ما را کتک زدند ، که این جا بود از هم جدا شدیم ، هم را گم کردیم ، که این جا بود صدای تیر شنیدیم ... قشنگ بود . حالا نیست . یاد نا توانی دست هامان می افتیم . یاد سکوت بعد از مرگ هاله ، مرگ هدی ... من هیچ وقت ضلع غربی میدان ولیعصر را نبخشیدم ، هیچ وقت پل کالج را نبخشیدم و چه بسیار کوچه و خیابان ها را ، چه بسیار درهای بسته را ...
نمی دانم من این همه عبوس شده ام یا حقیقتا زندگی در این شهر این همه تلخ شده ؟ همش می خواهی فرار کنی . قایم می شویم توی لاک خودمان . هی راه مان را کج می کنیم که چشم مان نیفتد به چشم شان . ربطی به پوشش ندارد . پوششت درست هم که باشد نمی خواهی از کنارشان بگذری . چه غیر قابل تحمل شده اند . چه عذاب آور شده دیدن شان .
داریم توی شهری زندگی می کنیم که از میدان هاش فرار می کنیم تا چشم مان به چشم شان نیفتد ، از دانشگاه هاش که درو دیوارش یاد رفیق شهید مان را زنده نکند ، از خیابان هاش که خاطرات روزها و آرزوهای از دست رفته را ... داریم میان مردمی زندگی می کنیم که چند تا خیابان آن ور تر ، چند تاشان توی اعتصاب غذا هستند ، چند تا شان توی اتفرادی ، هی و هی دارند جواب پس می دهند ، چند تاشان هنوز داغدار عزیز از دست رفته شان سیاه پوشند ، چند تاشان منتظرند سیاه بپوشند ... زندگی توی این شهر لذتی ندارد .
دور و برت هی خالی و خالی تر می شود . هر روز بیشتر می شود تعداد رفقایی که می روند ببینند آسمان کجای دنیا آبی تر است . زندگی کجا نه قشنگ تر که تنها کمی امن تر است ؟
نه که هی ناله کنم . ولی فیلتری به کار نیست . داریم اذیت می شویم . داریم خم می شویم زیر بار تورم و اعتصاب غذا و کوچه ها و خیابان های این شهر ... فیلتری به کار نیست . هی داریم دلزده تر می شویم .
نمی دانم آدم اگر جای دیگری بود خبر این اعتصاب غذاها کمتر آزارش می داد ؟ راستش یک جور بدی ست وقتی از آن حوالی رد می شوی و می دانی پشت این دیوارها عده ای دارند می میرند . دست خودت نیست . پنجره را باز می کنی . گردنت را می آوری بیرون . نه من که همه بر می گردیم سمت درهای اوین . انگار قرار است معجزه ای باز کند این در ها را . نمی دانم آدم اگر این جا نبود ، توی این شهر ، کمتر یاد خیابان های سبز تابستان هشتاد و هشت می افتاد ؟ کمتر هوا گرم بود ؟ بضاعت آدم ها برای خریدن نان بیشتر بود ؟ ... نمی دانم . شک ندارم اما جایی آن سوی مرزها ، هیچ تلفن مشکوک نیمه شبی ، خواب کودک نه ساله ای را نمی آشفت ...
میدانم تلخ بود . تلخ شده ام . متاسفم سایه ! خیلی دلم پر بود . نوشته ات شد بهانه ای تا بنویسم .
امضا ؛ زن روزهای ابری

خداحافظ ناصر خان حجازی و سحابی ها

خداحافظ ناصر خان حجازی ، خداجافظ

خداحافظ ای دوست مردم

خداحافظ عزت الله سحابی ، خداحافظ

خداحافظ ایران فردا ، خداحافظ

خداحافظ هاله سحابی ، خداحافظ

ای که فراق پدر را طاقت نیاوردی و زود به او پیوستی. از ترسشان شبانه به خاکت سپردند

اصلن خوش به حالت که زود به او پیوستی و از این زندگی راحت شدی. خوش به حال تمامی آنانی که اینگونه می روند. با عزت و غرور.

این روزها خیلی تلخ و خسته ام. بیش از همیشه تلخ ام و می خواهم که نباشم.

راستی کسی هنوز هم از امیر ساران زندانی سیاسی که در زندان رجایی شهر کشته شد یادی می کند؟ دلم برای امیر ساران خیلی تنگ شده. کاش من هم نباشم. از همه چیز خسته ام و از آدمها خسته تر

برای غزاله علیزاده

شعری از شمس لنگرودی برای غزاله علیزاده که نبودش بس آزاردهنده است

رودخانه یی
که شعله کشان
در سطور کتابت می گذشت
ترا با خود برد
و قلم هایت پارو شدند
و سرانگشت هایت پارو شدند
و تو شادمانه از سر خیزاب ها گذشتی
و به اقیانوس تهی
در نشستی
 
تو یوسف خویش و برادران خودی بودی
که از سر بازارها
گرگت را خریدی
و بوی پیرهنت را
هیچکس
از دهان تو
نمی خواهد بشنود
و خون تو را هیچکس
به سر انگشتانت نمی خواهد ببیند
 
تو چگونه غزالی بودی
که گرگی جانت کردی
بر طنابک بی بهایی آویختی
و نگاه نکردی
چگونه بر آویخته بر سطور کتاب ها
تنهامان می گذاری
 
اکنون
در جمع پرندگان خیالی، آرام گیر
ببین
چگونه سنگ ریزه ی واژگان را بر هم می گذاریم
تا برای تو
آرامگاهی برآریم
 
آن جا که تو می نوشتی
کلمات
سنگ ریزه هایی ستمگر بودند
که دهان تو را می شکستند
 
بر بستر بی شکوهت آرام گیر
باران بی صدای بهاری
در موج خوشه های اثیری می بارد
و خاطرات تو را پاک می کند
 
رودخانه ها می توفند
بهار
بر پنجه های بلورینش
از راه می رسد
و درختان می بالند
و پرندگان
در زیر طاق شکوفه آواز می خوانند
اما تو همچنان
بی بار و بی بهار
فرو خواهی ماند
 
بر بستر شعرم آرام گیر
تا از زلال گلویت
خاکستر خاموش واژگان تو را ببینم
 
به سرانگشتانم بنشین
پروانه ای باش
تا نسیم پرت
خنکایی بخشد
شعر شعله ورم را
 
بارانی بی ثمر باش
که روزنه ای در سنگت باز می کند
تا رازم را بشنوی
 
غزاله بی قرار
که عمرت را در پایت بستی و از یارانت گسستی
ما ماندیم و
تو رستی
 
بر بستر تلخت آرام گیر
و از پس شاخه های تهی
میوهای خیالی را
به جانب مان
          پرت کن

خاطرات سفر به استانبول 1

ما روز چهارشنبه دهم فروردین نود عازم استانبول شدیم و یک هفته در آنجا بودیم. خوب بود و  از فضای پر نتشی که سال گذشته از لحاظ کاری و خانوادگی داشتم دور بودم جالب اینکه موبایلم را هم خاموش کرده بودم و به هیچ چیز جز تفریح فکر نمیکردم.

برای سفر به استانبول و  یا هر جای دیگر سعی کنید از آژانسی بلیط تهیه کنید که مجری مستقیم برگزاری تور باشد و تجربه این کار را داشته باشد چون هم هزینه کمتری پرداخت می کنید و هم آرامش بیشتری خواهید داشت.

ما درهتل سه ستاره کایا در خ ملت ایستگاه فندق راده بودیم که در مرکز شهر استانبول قرار دارد و حسن بزرگش آن است که مقابل ایستگاه تراموا است و از آن به کلیه مراکز خرید و تفریحی ایستگاه دارد. در مجاور آن هم هتل های چهار ستاره هم هست که کسانی که هتل های بهتری خواهان هستند می توانند از آن استفاده کنند گرچه سرویس دهی هتل سه ستاره کایا هم خیلی خوب بود.

ایستگاه تراموایی که مقابل هتل بود قیمت بلیط یک لیر و هفتاد و پنج کروش بود که تقریبا ١٢۵٠تومان پول خودمان برای هر نفر بود و نقریبا مانند اتوبوس های بی آر تی خودمان بود .(( هر لیر ٧٢۵ تومان ما خریدیم)) ما اصلا تاکسی سوار نشدیم اما کرایه تاکسی ورودی آن  ١.۵لیر بود و برای هر کیلومتر ١ لیر می گرفتند که ببینید چه هزینه هنگفتی می شود.

برای سفر به استانبول اگر اهل خرید لباس های مارک دار هستید مراکز خرید زیادی دارد که می توانید از پاساژهای متعدد و بررگ و زیبایی که در آنجا وجود دارد استفاده کنید.اما تمامی آنها گران هستند.

مرکز خرید اولیویم ، هیسترویال در پشت خیابان قندق زاده ، مرکز خرید مرتر در ایستگاه زیتون بار (( با تراموا می توان رفت)) که این یکی لباس های ارزان تر هم دارد مرکز خرید کاپالی چارشییست (( ایستگاهی با همین نام در تراموا )) که مرکز خریدی مثل بازار خودمان است که هر راسته مخصوص یک شغل است که اینجا هم با توجه به اینکه بیشتر توریستهای اروپایی رفت و آمد می کنند گران است اما جاهای ارزان هم دارد و خیابان معروف استقلال در میدان تکسیم که اینجا هم لباس های گران و مارک دار هست.

البته مراکز خرید دیگری هم هست که ما به آنجا نرفتیم

در پست های بعد از مراکز تفریحی استانبول می نویسم

و طلاق

در اخرین ساعت اداری روز بیست و هشتم اسفند ٨٩ بالاخره برادرم از همسرش جدا شد و هر دو راضی شدند برگه طلاق را امضا کنند. اینکه الان که چند ساعت از جدایی رسمیشون میگذره و چه حالی دارند رو نمیدونم اما اینکه در آستانه عید چگونه می خواند تحمل کنند این فشار رو خیلی سخته. بچه ها هم که تو این مدت خیلی سختی کشیدند مطمئن هستم فشار بدتری رو دارند تحمل می کنند. دلم می سوزه برای برادرم و اون بچه ها. بخصوص اون کوجولی شش ساله که هیچ گناهی نداره. چی شد که این همه سال زندگی رو فراموش کردند و این جوری به جون هم افتادند. سخته

روزهای بد در این سال برای من کم نبودند و سختیهای فراوان کشیدم و از غم برادرم روزها و شبهای سختی رو گذروندم اما بالاخره از هم جدا شدند و این کشمکش دو ساله تموم شد. اما روزهای بعد از طلاق هم گمان نکنم ساده باشد و تحمل پذیرش طرفین اون هم توی تعطیلات عید که همه شادند و اونها باید دور از خانواده باشند کار رو سخت میکنه

سال بدی بود خیلی بد

پیش به سوی عید

خوشحالم که امسال هم داره تموم میشه. با تموم سختی ها و گرفتاریهایی که داشتم و البته هنوز باهاش درگیرم اما همینکه تو تعطیلات نمیخوام تهران باشم و با موبایل خاموش مسافرت برم یا بهتره بگم فرار کنم بهم امیدواری میده که بالاخره چند روز بدون استرس دعوای خانوادگی برادرم و چک و چک پاس کردن باشم. امیدوارم این چند روز هم با آرامش سپری شه.

روزهای بی خاطره

 با خودم فکر می کنم خق من این نبود که این طور بی دفاع تسلیم شوم و نظاره کنم خرد شدنم را ، نه خودم و نه برادرم و نه بچه هایش را که حالا برای دیدنشان لحظه شماری میکنم. می دونم که باید کاری کنم اما کاری  از دستم بر نمیاد. هر روز جنجالی تازه تر. دیگر کمتر شب هایی را به یاد دارم که بدون فکر و خیال این بحران و اون بچه های معصوم نخوابیده باشم.

بعد از زلزله بم که رفته بودم به خودم گفتم چه خوب شد اونهایی که صبر کردند و ناامید نشدند و از درد جدایی خودکشی نکردند، چون هر چه بود گذشت، اما الان خودم به جایی رسیده ام که می گویم کاش نباشم تا این روزها را نبینم

دلم از خیلی چیزها گرفته

 گل من میان گل‌های کدام دشت خفتی؟
به کدام راه خواندی
به‌کدام راه رفتی؟...

گل‌باغ آشنایی، گل من کجا شکفتی؟
که نه سرو می‌شناسدت
نه چمن سراغ دارد
نه کبوتری که پیغام تو آورد به بامی
نه به دست مست بادی گل آتشین جامی
نه بنفشه‌ای نه بویی
نه نسیم و گفت‌‌و گویی
نه کبوتران پیغام
نه باغ‌های روشن
گل‌من میان گل‌های کدام دشت خفتی؟...
(م.آزاد)

میون تمام این روزهای ناخوشی و دلواپسی و نگرانی که شاهد مشکلات برادرم هستم گاهی نقبی به گذشته و شعرهای قدیمی و آهنگ های قدیم می زنم. اون روزهای عاشقی و دلداگی یادش به خیر باد